Magazin Magazin Regija i Svijet Život

Majka Gorana Čengića: Kad bi sad dvoranu na Grbavici nazvali po Goranu, bilo bi mi krivo

thumbs_b_c_8f70f235b84d0f3d00c143b6833e55c9 (1)
Fotoreporter: Elman Omić – Anadolu Agency

“Sada kada bi ta dvorana dobila naziv po Goranu, vjerujte da bi meni čak bilo krivo. Jer, ja bih se onda prisjećala kako prvi put nije mogla nikako dobiti ta dvorana ime po njemu. To baš ne bi bilo podnošljivo. Zapravo, bilo bi teško to podnositi”, kaže Nataša Zimonjić-Čengić.

Goran Čengić bio je istaknuti rukometaš RK Bosna, RK Mlada Bosna i RK Crvena Zvezda. Sa samo 17 godina je igrao za ekipu RK Bosna u finalu Kupa Jugoslavije 1963. godine kada su nakon pobjede nad bjelovarskim Partizanom osvojili ovu prestižnu titulu. 

Ubijen je 14. juna 1992. godine pri pokušaju spašavanja komšije muslimana u sarajevskom naselju Grbavica, tokom opsade Sarajeva. Njegov ubica Veselin Vlahović Batko pravosnažno je prošle godine odlukom Suda Bosne i Hercegovine osuđen na 42 godine zatvora za zločine koje je počinio u sarajevskim naseljima Grbavica, Vraca i Kovačići tokom 1992. godine.

???????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

Oni koji su odlučivali ne znaju razlikovati dobro i zlo

Prema optužnici, on je kao pripadnik paravojnih snaga takozvane Srpske Republike BiH, a kasnije Republike Srpske, vršio progon civilnog nesrpskog stanovništva u naseljima Grbavica, Vraca i Kovačići, općina Novo Sarajevo. 

“Pravo da kažem, možda mi je jedino žao što sportska dvorana, kada je tek izgrađena, što se, ipak, nije nazvala po Goranu, kako je bilo predlagano. To posebno radi toga što bi to njemu najviše odgovaralo kao sportisti. Prije toga, to ima li ulicu ili nema, nekako, nije me se to doticalo toliko. Ali, ja smatram da ljudi koji su odlučivali o tome, o nazivu, da oni pojima nemaju ni o dobru ni o zlu, da oni to ne znaju razlikovati, već da su to neke druge stvari i drugi interesi. Čak su me zvali, imam potrebu da javno kažem, kompetentni ljudi koji su rekli, Nataša, nemoj se sekirati uopšte, jer Goran nije niko. Kako, nije niko, u kom smislu, pitam? Pa, kaže, majka mu je Nataša, otac mu je komunista, on je Goran i tako. Nije baš pogodan, ne pripada Bosni”, navodi Nataša Zimonjić-Čengić.

Znajući, kaže Nataša Zimonjić-Čengić, da se kod dodjele imena naziva sportske dvorane u sarajevskom naselju Grbavica nije rukovodilo zaslugama nego interesima, to je kao čovjeka nije iznenadilo i povrijedilo. 

“Mene nije, pošto ja takav osjećaj nemam niti takav pogled na ovo sve što doživljavam. Moji prijatelji su uz mene i znaju da je sve to sasvim drugačije. Sada, da li to znaju na tom vrhu gdje se odlučuje o tome, šta se tamo radi, to je opet druga stvar”, navodi Nataša Zimonjić-Čengić.

Kaže, Sarajevo nije smoglo snage da po Goranu dodijeli naziv jednoj sportskoj dvorani.

“Da dodijeli taj komad betona, da tako kažem. Tu sportsku dvoranu. Hvala Svetlani Broz koja se stvarno angažovala da bi Goran dobio neke stvari koje su legle na srce i meni kao majci. Ovo sve drugo, veoma slabo”, kaže Nataša Zimonjić-Čengić.

Za Goranov herojski podvig, u jeku ratnog vihora na okupiranoj Grbavici, čulo se nadaleko. Nevladina organizacija “Gariwo” 2013. godine posthumno je dodijelila priznanje Goranu Čengiću za građansku hrabrost.

Na komodi u sobi su i ostala Goranova priznanja: diploma za osvojeno prvo mjesto kao članu pobjedničke ekipe Sarajevo na III tradicionalnom rukometnom turniru glavnih gradova FNRJ (bivše Jugoslavije) iz 1961. godine, nagrada Gradskog vijeća Sarajeva “Graham Bamford”, koju mu je dodijelilo posthumno,2014. za iskazanu izuzetnu građansku hrabrost, solidarnost, humanost i altruizam, a na zidu povelja “Čengića” – udruženja za njegovanje moralnih, kulturoloških i drugih tradicionalnih vrijednosti iz 2013. godine.

???????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

Invalidnina bi je podsjećala koliko vrijedi smrt sina 

Goranova majka Nataša kaže da nikada nije mogla da traži bilo kakve posebne prinadležnosti zbog gubitka sina, jer bi je to podsjećalo na to koliko košta smrt njenog djeteta, što bi bilo isuviše bolno.

“Mislim da skoro svaka majka to tako misli. Vjerujte da moje prinadležnosti onda su bile 500 KM penzije, što je za ovo vrijeme je užasno. Taman dok režije poplaćate ne ostane skoro ništa. Nego, sreća, da se tako kaže, pa smo se ja i ovaj sin Roćko, razbolili pa imamo invalidninu. Pa onda možemo proći. To je malo ironično, ali je to nažalost tako. Oni su meni dva-tri puta rekli da ja trebam da dobijem neku invalidninu. A, ja pitam, zašto? Kaže, radi gubitka sina. Vjerujte, to nije floskula. Da ja možda nisam imala ništa da bi se, ipak, opredijelila za to. Život bi me natjerao. Ali, rekla sam, nemojte molim vas, shvatite me. Svaki mjesec ja moram taj iznos dobivati i sjetiti se da je to zato što mi nema djeteta. Zato nisam mogla. Interesantno je da i moja majka nije mogla na svoju Kseniju, koja je bila borac od 1941. godine, a koju su u Drugom svjetskom ratu četnici zaklali, uopšte da primi novac, niti ga je ikada primila”, priča Nataša Zimonjić-Čengić.

Kaže da u budućnost gleda kroz svoja dva prekrasna unuka, Srđana i Vladimira, Goranove sinove.

Oni su prekrasni momci, visoki, crni, lijepi. Ali, što je najtužnije, mi smo izgubili Gordanu, Goranovu suprugu, njihovu majku, nema ni godina dana. Razbolila se od karcinoma i umrla. Ona koja je bila moj oslonac u životu. Jedva smo je preživjeli, pravo da kažem, pogotovo ja. Baš ovaj vikend je bio Vladimir, da me obiđe”, priča Nataša Zimonjić-Čengić.

No, kao i na Goranovu, Sarajevo je zaboravilo i na požrtvovanost Natašinog dede Petra Zimonjića koji je ubijen kao mitropolit dabrobosanski 1941. godine u Jasenovcu. Bio je visoki crkveni dostojanstvenik od kraja 1920, a poslije toga obavljao je dužnost episkopa zahumsko-hercegovačkog (od maja 1903. do novembra 1920.). 

“Nije mu se uopšte odužilo Sarajevo. Prvo, čovjek takvog ranga u mogućnosti da bude pušten iz zatvora, on je rekao: a kada ćete vi ostali narod pustiti? A, taj narod je bio i srpski i muslimanski i jevrejski, svi mogući narodi su bili tamo zastupljeni. On je u ime svih naroda govorio. Pa zar nije takav čovjek zaslužio da se o tome makar napiše, ako ništa drugo. A, ne da tako to prođe neopaženo”, kaže Zimonjić-Čengić.

Pitali smo je šta bi Sarajevo moglo i trebalo učiniti kako bi tu grešku ispravilo.

“Pravo, da kažem, više ništa. To je toliko grijeha u odnosu na to da više ništa”, poručila je Nataša Zimonjić-Čengić.

(Bportal.ba/AA)

Podijeli na društvene mreže!

Komentariši